Kinezyterapia – Łuków

Inne określenie na kinezyterapię (gr. kinesis – ruch) to gimnastyka lecznicza, ćwiczenia usprawniające. Kinezyterapia dzieli się na miejscową (dotyczy bezpośrednio obszaru zmienionego chorobowo) i ogólną (składa się z ćwiczeń części ciała nieobjętych chorobą). Kinezyterapia jest jedną z metod fizjoterapii zajmującą się leczeniem ruchem.

Ruch staje się środkiem leczniczym, mającym wpływ na:

  • zmniejszenie napięcia mięśniowego
  • zwiększenie zakresu ruchów w stawach kręgosłupa i kończyn
  • reedukację nieprawidłowych stereotypów ruchowych
  • poprawę siły i wytrzymałości mięśni
  • przeciwdziałanie wtórnym zmianom w układzie kostno-mięśniowym
  • zapobieganie powikłaniom w układzie krążenia i oddychania, wynikających z długotrwałego unieruchomienia

 

Kinezyterapia może być stosowana jako podstawowa i jedyna forma leczenia, jednak może być również łączona z innymi formami leczenia, w tym z innymi metodami fizjoterapii, w celu zwiększenia efektu terapeutycznego.

Stosowana jest w leczeniu:

  • zespołów bólowych kręgosłupa (szyjnego, piersiowego, lędźwiowego)
  • rwie kulszowej i ramiennej
  • dyskopatii
  • stanach pourazowych (np. skręcenie stawu skokowego i kolanowego)
  • stanach pooperacyjnych (np. rekonstrukcja więzadła ACL, discektomia)
  • stanach po złamaniach
  • zespołów przeciążeniowych ścięgien i mięśni
  • choroby zwyrodnieniowej stawów
  • chorób reumatoidalnych
  • zaników i osłabienia siły mięśniowej
  • stanów po zawale serca
  • stanów po udarze mózgu

 

ORTODENTIKA OFERUJE:

 

  • ćwiczenia bierne

Ruch określonej części ciała pacjenta wykonywany jest przez fizjoterapeutę. Ćwiczenia bierne mają na celu przywrócenie zakresu ruchu w stawach, a także niedopuszczenie do powstawania przykurczów oraz zmian patologicznych w stawach i tkankach okołostawowych. Wykonywane są również w przypadku, gdy ruchy czynne sprawiają nadmierny ból.

 

  • ćwiczenia czynno-bierne

Istotą ćwiczeń czynno-biernych jest bierny ruch wykonywany przez terapeutę i czynne rozluźnienie mięśni przez ćwiczonego pacjenta. Wskazaniem do ćwiczeń czynno-biernych są przede wszystkim: uruchamianie stawów pacjenta po zdjęciu unieruchomienia oraz stany we wczesnych okresach po zabiegach rekonstrukcyjnych narządu ruchu.

 

  • ćwiczenia czynne i czynne z oporem

Ćwiczenia te polegają na samodzielnym wykonywaniu przez pacjenta ruchów w stawach ćwiczonego odcinka ciała. Celem ćwiczeń jest przeciwdziałanie zanikom mięśni i uzyskanie przyrostu ich siły, zapobieganie przykurczom w stawie oraz zwiększenie zakresu ruchów w stawie. Są to ćwiczenia wykonywane przez pacjenta na komendę terapeuty i pod jego kontrolą.

 

  • ćwiczenia izometryczne

Ćwiczenia izometryczne stanowią ciekawą grupę w systematyce ćwiczeń gimnastycznych i leczniczych. Wyróżnia je „brak ruchu”, polegają one bowiem na czynnym napinaniu mięśni bez zmiany długości ich włókien. Skurcz izometryczny nie powoduje ruchu w stawie, ponieważ nie zmienia się odległość przyczepów mięśni do kości. Ćwiczenia izometryczne wykorzystuje się do przeciwdziałania zanikom mięśni, utrzymania aktywności mięśni unieruchomionych części ciała (przy urazach, złamaniach) oraz do uzyskiwania przyrostu masy i siły mięśni.

 

  • ćwiczenia synergistyczne

Są to ćwiczenia wykorzystujące fizjologiczne zjawisko współdziałania mięśni na bazie promieniowania pobudzenia.

 

  • ćwiczenia propriocepcji

Trening kontroli nerwowo-mięśniowej polega na dostarczeniu pobudzeń nerwowych ze stawów, mięśni ścięgien i sąsiednich tkanek głębokich, które są następnie przetwarzane w ośrodkowym układzie nerwowym, dając informację o pozycji stawu, ruchu, wibracji i ucisku. Ćwiczenia propriocepcji poprawiają zatem równowagę ciała, koordynację i pozycje stawów.